Eeuwenlang hebben mensen overal in de wereld hun geloof uitgedrukt in een Aarde Moeder; zij die leven voortbrengt, het onderhoudt en die ons liefdevol opneemt aan het eind van onze wegen.
Ze is Gaia: zo noemde de Grieken de Godin van de Aarde. Gaia is de uitdrukking van een ongrijpbaar wezen die alles wat is liefdevol bestuurt en voedt. Daarom ervaren mensen haar als Moeder. Zij komt voort uit het grote duister en de chaos.
Het blijkt dat we als mensheid het doorleefde contact met haar zijn kwijtgeraakt en de gevolgen daarvan zijn tastbaar in de huidige ecologische crisis. Daarom is het belangrijk aandacht te vragen voor de absolute noodzakelijkheid van een hernieuwde relatie met Gaia.
Nu we wereldwijd een nieuwe fase van ecologisch bewustzijn zijn binnengegaan en de kans hebben om onze relatie met Moeder Aarde te helen, neemt zij zelf op wondere wijze daarin de leiding.
Dit keer een indringend verhaal dat daar van getuigt. Het staat model voor wat er in levens van veel mensen gebeurt in onze tijd; het onze niet uitgesloten.
*
Als we zeggen dat ecologisch bewustzijn groeit en ons daarover verheugen, dan beginnen we te ontdekken dat het de Aarde zelf is die ons roept en vraagt om onze relatie met haar radicaal om te keren. Het is geen kwestie van verstandelijke overwegingen en berekening vanwege lijfsbehoud voor ons en de komende generaties van leven. Het is een relatie met als kern onvoorwaardelijke liefde. En Moeder Aarde leert ons hoe dat kan.
De ervaring van Gaia kan onverwacht en alles overrompelend doorbreken en in die mate dat een leven daardoor voorgoed getransformeerd wordt. Een spirituele, mystieke doorbraak. Niets is meer hetzelfde en een nieuwe richting wordt ingeslagen.
Als voorbeeld het verhaal van Aldo Leopold, de vader van de Noord – Amerikaanse Ecologische Beweging. ( 1886-1948) Hij was een vakman op het gebied van natuurbehoud en management. Hij ging er van uit dat mensen boven de natuur staan en dat de natuur beheerst moet worden, zodat de mens er maximaal van kan profiteren. Hij onderschreef het besluit van de N. Amerikaanse regering om wolven uit te roeien. Minder wolven betekende immers meer herten voor de jagers en Aldo Leopold was een fervent jager.
Hij vertelt dat hij op een wildernistocht een groep wolven tegenkwam en in het wilde weg op de wolven begon te schieten. Hij liep de helling af om te zien wat de opbrengst was en zag wat hij nog nooit had gezien. “Het groene vuur doofde uit in de ogen van een stervende wolf. Iets nieuws, iets wat alleen de wolf en de berg wisten: ze toonden hun afkeuring”. Op dat moment heeft Aldo Leopold de absolute eenheid van en met heel het leven als levend systeem ervaren. In en door deze afkeuring”.
Hij beschrijft dit moment als een opening van bewustzijn, intense vreugde en energie. Een echte spirituele en religieuze ervaring. Hij besefte dat hij deel was van Iets dat zoveel groter is dan hij. Er overviel hem een diepe schaamte en verlegenheid.
De bergen, de rivieren, de vogels en de microben zagen wat hij had gedaan en ze keurden zijn gedrag af, zegt hij. De stervende wolf had hem laten zien wie hij was en waar hij was op zijn spirituele weg. Vanaf dat moment begon zijn zoektocht om met heel zijn leven uitdrukking te geven aan dat wat hij gezien en verstaan had.
Moeder Aarde had hem aangeraakt, tot in de kern van zijn Ziel. Van nu af was hij ontwaakt in een ecologische wijze van zien, denken en voelen. Intuïtie werd zijn gids in al wat hij verder ondernam in zijn leven. Aldo Leopold was thuisgekomen. Het was hem overkomen, en zij Gaia, Moeder Aarde had hem thuisgebracht. Hij stierf bij het blussen van een bosbrand.
Zijn visie drukte hij uit in veel geschriften, o.a. de beroemde The Sand County Almanac: een essay over de ethiek van omgang met het land.
*
Dit is één van de verhalen en er zijn er velen. Mensen die op een of andere manier diep worden geraakt door Moeder Aarde. Geen verhalen over wat je moet doen om de Aarde redden, hoe in te grijpen bij de alarmerende veranderingen die zich voltrekken in het leven van de Aarde. Daarmee ontken ik niet de waarachtigheid van gerichte acties vanuit een diep begaan zijn met alle leven van nu en de toekomst.
Het is nog een veel directer gebeuren en zo intiem en persoonlijk dat je er nauwelijks iets over kunt delen. Vaak zijn er tranen en het gevoel van een thuiskomen en een veiligheid die zo helend en grondend is. De bron van een enorme kracht en van zachtheid tegelijk. Voortaan ga je “licht”over de Aarde, is iedere stap een stap naar vrede en heling en ieder aanraken een aangeraakt worden in tederheid. Gaia heeft je in haar armen gesloten. Het initiatief is van haar kant; zij roept, dringt aan, wacht op onze thuiskomst….
De ervaring van Gaia is primair geworden en al wat we te doen hebben voor het behoud van de Aarde, is secundair, vloeit voort uit die liefde tussen haar en de mens. Zonder die diep doorleefde en doorvoelde liefde – relatie met Moeder Aarde, brandt een mens op in moedeloosheid, angst voor eigen overleven en verdriet om wat al verloren is gegaan.
Ik hoor Moeder Aarde zeggen, dat het vanaf nu om de verbondenheid- in -liefde gaat. Wie zo naar de Aarde kan kijken, verliest “gewichtigheid”, ja letterlijk zwaarte. Je zult nog steeds ervaren dat we leven in kritieke tijden, maar je mag rusten in het Onverstoorbare Leven van Moeder Aarde zelf.
verder lezen: Animate Earth, Stephan Harding ISBN 1-903998-75-1 of de pas verschenen DVD Animate Earth van de Gaia Foundation. Verkrijgbaar via GreenSpirit email greenspiritbooks@binternet.com