Elly Verrijt

1. Onze ziel en de grote wereldziel

Ruim zeventien jaar geleden werd ik aangetrokken door de titel van een conferentie die destijds in Z. Duitsland werd gehouden. “ Crisis van de Aarde, Crisis van de Ziel”. Het was in een tijd van mijn leven dat ik steeds dieper werd geraakt door de diepe crisissen van mensen van onze tijd. Ik zag mensen die zich maanden en maanden in heftige zielsbewegingen bevonden. Ja in crisissen die tot op de bodem van de ziel gingen en veel meer waren dan een z.g. burn out of overspannenheid. Existentiële,transpersoonlijke crisissen. Mensen die het niet meer trokken en geen zin meer konden geven aan hun eens zo voorspoedige en veelbelovende leven.

Ik wist ergens heel diep dat het klopte, dat thema van de conferentie. Maar over de crisis van de Aarde had ik nog weinig bewustzijn, laat staan hoe de crisis van de ziel verbonden zou zijn met de crisis van de Aarde. De conferentie waar ruim tweehonderd hulpverleners en pastors samen waren, was voor mij het beginpunt van een totale verandering in mijn zielsbegeleiding van mensen.
Ik was heel erg verwonderd dat psychiaters e.a. hulpverleners zich bezig hielden met de crisis van de Aarde en met de noodzaak van een nieuw paradigma voor de hulpverlening en begeleiding van mensen. Er werd gesproken over spirituele noodtoestanden ( Spiritual Emergencies) en het spirituele ontwaken en opengaan dat daardoor werd ingezet.( Spiritual Emergence).
Die dagen, luisterend naar de vele sprekers, de schoonheid van muziek en de intensiteit van workshops hebben mijn bewustzijn op indringende wijze geopend. Niets was meer hetzelfde sindsdien.Ik maakte kennis met Stanislaus Grof en zijn vrouw Christina die de processen van intense spirituele transformatie al hadden beschreven in hun boek “The Stormy Search for the Self”. Zij leerden mij dat de echte heling en transformatie plaats vindt in de z.g. “ongewone bewustzijnstoestanden”, die zo kenmerkend zijn voor de diepste crisissen van mensen. Ik zag steeds dieper wat er met de mens in onze tijd aan het gebeuren is en hoe juist de ervaringen van verlies, angst om de toekomst van de Aarde en het leefmilieu, de stress van moeten functioneren los van de weg die de ziel eigenlijk al zo lang wil gaan, een dergelijk spiritueel transformatie proces in gang kan zetten.

Ondertussen zijn er vele jaren voorbij gegaan en wat deze nieuwe inzichten van destijds me hebben gegeven is een grote rust bij alles wat een mens kan overkomen. Steeds weer te kunnen zeggen: “ Het is ok. Het komt goed, je bent precies daar waar je nu moet zijn. Je wordt door alles heen op een diepgaande manier in een proces gezet van steeds groter bewustzijn.”
Een dergelijk proces is nu wat onze wereld nodig heeft: sterke mensen brengt het voort. Mensen die met een open geest, een gevoelige ziel en een diep verstaan van wat er aan het gebeuren is in het bewustzijn van de mensheid, hun weg gaan en anderen meenemen en bijstaan. Dit proces van spirituele transformatie hoort net zozeer bij het menselijk leven zo als ook onze fysieke groei deel is van onze levenscirkel. Hoe komt het toch dat juist dit proces vaak zo gepathologiseerd wordt? Gezien wordt als het lot van de kneusjes die het leven nou eenmaal niet aankunnen.

2.Donkere Nacht van de Aarde – Donkere Nacht van onze Ziel

Overal om ons heen zien we de wereldwijde crisis van de gemeenschap van leven van de Aarde; haar ecosystemen, haar wateren, leven, heel de gemeenschap van de mensen waar dan ook. Het is niet meer weg te denken van ons menselijk leven en wie let op de omvang en de aard van de rampen kan niet anders dan concluderen dat de mens diep geraakt wordt in alles wat de Aarde overkomt.

Tyfoon Bopha, Filippijnen , december 2012

Daarnaast zijn er de crisissen in het hart van de mensen; alles wat een mens tegenkomt op de levensweg. Hebben deze twee crisissen iets met elkaar te maken en hoe dan?

De mens van nu die zijn ogen opent voor de situatie van de Aarde en haar leven, kan niet anders dan het lijden en de vernietiging van leven overal om zich heen zien. Het kan lang duren voordat iemand dit wil en kan zien. Het is net als met ons persoonlijk proces: we kunnen onze ogen afwenden en dan gaat de pijn en de ontzetting om wat we zien ondergronds. Ieder verlies aan leven om ons heen en het besef ervan is een stukje zielsverlies; d.w.z. onze ziel voelt niet meer. Onze pijn voor de wereld is net zo werkelijk geworden als onze pijn voor persoonlijke stukken van ons leven. Want we zijn immers deel van heel het proces van de Aarde op dit moment. Onze groei in bewustwording op persoonlijk niveau is deel van het proces van bewustwording zoals het al miljarden jaren in beweging is. We zijn niet afgescheiden van de wereld, zelfs al zouden we het willen. We zijn cellen in het grote kosmische lichaam.
Wat de Aarde en haar leven overkomt, overkomt onze ziel, overkomt ons persoonlijk. Als een deel van het kosmische lichaam wordt getraumatiseerd – in het lijden van onze mede- schepselen, mens, dier of plant of in de teloorgang van onze planeet – dan voelen wij dat trauma ook in ons systeem, hoewel we er niet altijd ons van bewust zijn .
Als het grote kosmische lichaam ziek wordt door vervuiling en vergiftiging en nucleaire technologie dan zullen we het ook op een semi-bewust niveau meemaken.
We hebben de neiging deze pijn te blokkeren, want het is pijnlijk, beangstigend en we moeten er toch mee kunnen omgaan. En naarmate de situatie verergert, wordt de ontkenning meestal erger.

3. Ecologische bewustwording als een weg van spirituele groei

In de geest en op het zielsniveau van bewuste mensen van onze tijd spelen zich intense processen af. Niet meer alleen van louter persoonlijke aard en dus met betrekking tot onze innerlijke transformatie. Maar van kosmische aard: een transformatie van kosmisch bewustzijn betreffend. Het gaat om ons proces van groei van bewustzijn in een evolutionaire context.

In het begin was bewustzijn; het was in het moment waarop uit niets tijd en ruimte werden geboren. Alle grote godsdiensten en spirituele tradities – schatkamers van een diep gezamenlijk oer – weten, spreken over een Intentie, een Initiatief waaruit alles ontstond. Een oer-gebaar van Liefde, een overvloed aan welwillendheid, een niets anders kunnen als Zichzelf delen en manifesteren. In dat moment, drie seconden na de oerknal, is er ZIJN.
Alles wat geworden is, nog ooit zal zijn, was als ontwerp aanwezig in dat moment. Sommigen noemen het Goddelijke Oorsprong, Goddelijk ontwerp, Grote Ordening, Hogere Wil van de schepping. Hoe ieder het benoemt en een plaats geeft in het leven kan heel verschillend zijn. Maar wie diep luistert naar zichzelf op deze plek, wéét en dat wéten delen we met alles wat leeft en bewustzijn heeft. Wie de vogels beluistert in de lente, weet dat vogels wéten, en de rivier en de roos ook. En de boom die zich uit een zaadje naar het licht beweegt. Zo zijn we allen samen geworteld in het evolutionaire proces, begonnen lang voordat we bestonden en er weet van konden hebben. De Godsvonk diep in ons wezen is daar thuis!

Nu de sprong naar vandaag en ik bedoel echt vandaag. Miljoenen mensen of zelfs meer hebben de afgelopen jaren, in toenemende mate kennis genomen van de processen die zich aan ons milieu en de Aarde voltrekken.

Ik noem het maar onze persoonlijke ecologische crisis in het kader van de wereldomvattende ecologische crisis.

De mens gaat zichzelf verstaan vanuit zijn plaats in heel het evolutionaire proces. Wanneer dat gebeurt, zal er in de spirituele groeiweg van een mens letterlijk álles veranderen: voorgoed is hij opgenomen in de stroom van bewustzijn waaruit alle creatiekracht voortkomt. Een onstuitbare energie, liefde en wéten baant zich een weg.
Het is een nog ongeschreven wet dat de persoonlijke transformatie en groei enkel kan plaats hebben binnen een grote evolutionaire context. Gebeurt dit niet, dan is er uiteindelijk stagnatie. En kennen we niet al te goed de wijzen waarop dit gebeurt? Massaal opbranden, zingevingsvragen, depressies, diepe gevoelens van eenzaamheid van een vaak kosmische omvang, zoals de zogenoemde kosmische thuisloosheid, ecologische angst, etc.
Het ontbreken van een heldere visie op wie we zijn, maakt dat we als mensheid de richting kwijt zijn van waarheen we ons bewegen. Het ontdekken van een wijze van weldadige aanwezigheid van de mens voor de Aarde zal ons leiden naar een levensvatbare toekomst voor alle leven op Aarde. Daar vindt een mens echt welzijn en diepe kracht. Daar is de mens weer verbonden met de Kracht van het Begin.

Wetenschappers hebben ons de afgelopen eeuw binnengeleid in de schoonheid en het mysterie van het ontstaan van alle leven. Al wat wij (kunnen) weten, is een oproep en een dringende uitdaging om mee te werken aan het behoud van leven en zo een volgende stap in de evolutie van de Aarde en al haar leven te versnellen.
Zo worden we uitgedaagd om in onze meditatieve momenten en op zoveel andere wijzen, onze rol als mens te doorgronden vanuit heel de geschiedenis van leven van kosmos en Aarde.
Dit is deel van onze groei in zelf-validatie in de context van onze plaats in de Aarde-gemeenschap.
De groeiende verbinding met ons diepste Zelf, onze Essentie, vertaalt zich in een groeiend mededogen met onszelf en met ieder levend wezen. We zullen in elkaars ogen de pijn en de verrukking lezen, de vreugde om de vervulling die de Aarde en haar leven ons geeft en de stille daadkracht om met héél ons leven het Grote Leven te koesteren en te beschermen.

We zullen het Grote Verhaal van Kosmos en Aarde steeds dieper gaan verstaan. Het zal een spiegel blijken te zijn van alle persoonlijke groei en ontwikkeling, want hoe zou die anders zich voltrekken als naar het model van het evolutionaire proces?
We zullen onszelf begroeten in al onze creatiekracht en potentie; met wat onze Aarde nu nodig heeft en wat ieder kan geven op de meest unieke manier die er is: je eigen manier!
We zullen opnieuw ervaren hoe de sacrale dimensie die alles doorlicht, ons doet stralen en ons handelen glans en vastigheid geeft. De uitgedroogde en verschraalde bronnen van religiositeit, inspiratie en inzicht zullen weer stromen.

4. Als Kosmisch Bewustzijn doorbreekt: met nieuwe ogen zien

Elke persoonlijke crisis die wij bewust doorleven is een twijgje aan de boom van kosmische wijsheid en weten. Ieder moment van heling en integratie is uitdrukking van de unieke Eenheid die alles omvat en doordringt. Steeds meer zullen we verstaan hoe onze persoonlijke crisissen, transformatie en integratie en de groei van menselijke bewustzijn in het algemeen, in elkaar grijpen. We doen nooit meer iets voor onszelf alleen, altijd komt het ten goede aan het Grote Geheel, want alles is met alles verbonden.

Wie de weg van persoonlijke heling gaat, zal vroeg of laat de geboorte van zijn kosmische ziel mogen ervaren. Wat wordt daarmee bedoeld en hoe ervaar je dit? We worden een kanaal voor kosmische liefde. Het is a.h.w. een verschuiving van bewustzijn. De wereld, de Aarde, je eigen leven, het is nog steeds wat het is. Maar je ziel heeft haar weg gevonden in Goddelijk bewustzijn. Je ziet met nieuwe ogen, de immense schoonheid, goedheid en verbondenheid van alles. Je innerlijk leven gaat nu je uiterlijke leven veranderen en nu handel je vanuit die diepe eenheidservaring en een immens mededogen dat in je is opgestaan.
Evolutionair bewustzijn ontwaakt: je begrijpt waartoe je bent gekomen, waarheen de mensheid op weg is. Een nieuw Aardebewustzijn is ontwaakt . Een nieuw roepingsbesef is gekomen en je neemt moeiteloos en met passie je taak op in deze beslissende fase van de mensheid.
De toekomst komt naar ons toe, in en door ons hart heen.

De spiritueel ontwaakte mens: heeft voeling met het Grote Geheel. De mystieke mens is geboren; de kosmosmens. Deze mens spreekt een volledig JA uit tegen God en de Schepping. Vanuit de diepte van eigen ziel en de verbinding met alles wat is. Het is één en hetzelfde geworden. Alles is heilig geworden. Achter alle dingen licht iets veel groters op.

5. Tot Slot: Je bent een vat voor God in deze wereld

Enkele gedachten uit het slot van De Burcht ( C. Myss)

“Elke keer als leefgemeenschappen door een crisis zijn gegaan, zijn er mystici opgestaan om zich tot hen te richten. Als verborgen engelen van het Goddelijke komen ze uit alle rangen en standen tevoorschijn…..Mystici brengen het goede van een cultuur in veiligheid en brengen dat over naar de geboorte van een volgende cultuur. Mystici zijn geen stille vaten van God, vergis je niet. …Ze worstelen met de grote vragen van leven en dood. …Ze inspireren anderen doordat ze in overeenstemming leven met de leiding van hun ziel, door hun intensiteit en helderheid. Mystici herkennen de tekenen dat de ziel van een gemeenschap stervende is en bewusteloos is geworden. Ze hebben de moed om door de gewone angsten heen te kijken…..

Je wordt naar binnen geroepen zodat je ook naar buiten de wereld in kunt gaan. Te midden van je aardse chaos ontdek je een passie die je kunt volgen. Die brengt je voor het moment nog meer chaos, maar onder de oppervlakte zul je een nieuwe orde; een goddelijke orde aantreffen”.

Pag.325- 326 ISBN 978 90 6963 799 0

Misschien is een nieuw openbaring gaande
en ontwaakt een ervaring van bewustzijn
van de grootsheid en sacrale kwaliteit
van het proces van de Aarde.

Sinds de tijd van de sjamanen
heeft de mensheid dit amper meer ervaren
maar in zo’n vernieuwing
ligt hoop voor de toekomst
voor onszelf en de hele Aarde
die wij bewonen.

Thomas Berry ( Great Work, p.106)

De Reis van de Ziel

Kom, dan gaan we samen op reis door het landschap van je leven. We gaan weer terug naar wat je ziel wist toen je begon te beseffen in welke ruimte en wereld je terecht was gekomen. We gaan weer leren om te zien met de ogen van het kind in ons, dat de Aarde heeft verkend en bewonderd en zich veilig gevoeld heeft in de armen van Moeder Aarde. We gaan weer zien hoe de omstandigheden van ons leven, die we zelf niet hebben bepaald, onze ziel hebben gevormd en kleur hebben gegeven.

We gaan terug naar de dromen van onze jeugd en jongvolwassenheid. De opdracht weer zien waarmee we naar de Aarde zijn gekomen en die we mogelijk gaandeweg wel eens hebben ingeruild voor iets anders. Hoe onze weg tot hiertoe is geweest en wat we daar zijn tegengekomen op onze weg en wat soms pijnlijke sporen heeft getrokken in onze ziel. Daarin hebben we veel mogen leren en werd ons veel wijsheid gegeven.

Dat is de lange weg van ons spiritueel pad. Als we die niet gaan, zullen de pijnlijke plekken van ons leven zich steeds blijven herhalen.

We gaan naar de stilte van ons hart en onze binnenkamer waar we in de intimiteit met onze ziel ontdekken dat we niet alleen zijn. Dat er zich al een leven lang een wonderlijke dialoog heeft voltrokken. Iets, iemand leidt ons leven, zo vertrouwd als ons diepste zelf. Wie thuiskomt in eigen ziel, vindt de grootste vriend(in) denkbaar. Zo vertrouwd, zo barmhartig, krachtig en zo kwetsbaar tegelijk. We zullen ervaren dat we steeds opnieuw worden uitgedaagd naar onze eigen spirituele diepten te peilen.  Geen leven dat boven onze dagelijks beslommeringen zweeft en waar we ons veilig kunnen terugtrekken, maar een weg doorheen alles wat we tegenkomen op ons pad.

Het is een ethisch besluit, als we ooit in ons leven ingaan op de roeping om één en onszelf te worden en de hoogst mogelijke potentie ons geschonken, vorm te geven. En de moed te hebben om de leiding van ons leven in handen van de ziel te leggen. ( Ziel, sawal, soul, Seele, de niet fysieke dimensie van ons zijn, de Goddelijke Essentie in ons.)

Onze ziel terugvinden –  de verbinding met onze spirituele bestemming

Daar gaat het over in de reis van onze ziel. De dorst naar vreugde en gelukzaligheid. We dienen steeds weer de verbinding met onze ziel terug te vinden. Albert Schweitzer, die als arts zoveel jaren doorbracht in de oerwouden van Afrika schreef over de ziel als volgt: “Niemand kan een definitie geven van de ziel. De ziel is dat gevoel van iets hoger dan onszelf, iets dat onze hoop en gedachten, onze aspiraties beweegt en doet uitreiken naar een wereld van schoonheid, waarheid en goedheid. De ziel is het verlangen om in de wereld van licht te ademen en het nooit te verliezen –  kinderen van licht te blijven”.

Mijn ziel is iets wat me veel meer gegeven wordt dan dat ik er iets aan kan bewerken…Hoe groot is het mysterie van die eerste cellen die mijn leven in gang zetten en die tot leven kwamen door de adem van onze ziel. Onze ziel is niet te scheiden van het universum waarin we geboren zijn. In iedere ziel heeft God de wereld lief en wordt de wereld op een unieke manier gered”. Pierre Teilhard De Chardin.

Er zijn zoveel manieren om de ziel te beschrijven. Ieder mens die ooit geboren is gaat zijn / haar unieke weg.  Daar omheen weeft zich de unieke weg van iedere mens. Van die weg bestaat er geen routekaart. Een mens zal met vallen en opstaan, zoekend en tastend die weg gaan, als hij besluit om tot bewustzijn te komen. Kom we gaan leren om te luisteren naar de bewegingen van onze ziel.

Twee manieren om de reis aan te geven wil ik hier kort beschrijven. Het is het grondpatroon. Daarom heen beweegt de unieke weg van iedere mens. Onze weg van verandering en groei doorheen alle gebeurtenissen in ons leven kunnen we niet ten diepste bevatten: de essentie er van is deel van heel de voortdurende transformatie van kosmos en Aarde, zoals dit proces zich manifesteert in de evolutie. Zo is ons kleine leven een uitdrukking van wat zich in het groot voltrekt. Altijd weer getekend door kosmische processen van geboorte en verschijnen, groei en ontwikkeling, chaos en verandering, dood en weer een nieuwe cirkel van leven en groei.

Het is de reis van de ziel, hoe onze ziel groeit en rijpt, is de eerste weg van de ziel. Maar de ziel zal enkel rijpen en groeien als het via een Aarde-pad is. Als de verbinding met de Aarde en al haar leven alle aandacht krijgt en wij weer thuis komen in de Kosmos en de kring van leven van de Aarde.

We kunnen spreken over vier keer geboren worden

De eerste geboorte is wanneer we uit de moederschoot de wereld ingaan. De tweede is de puberteit, wanneer het kind zich losmaakt van het web van ouderlijk gezag en ouderbewustzijn en onafhankelijk tegen de wereld zegt: “Hier ben ik”. Dan komt de derde geboorte wanneer uit de chaos en de conflicten van een ego -gestuurd leven het spirituele zelf of de ziel zich manifesteert. In religieuze taal noemen we dit een wedergeboorte: het leven van de ziel vanaf het begin was wakend gebleven. De vierde geboorte is wanneer de mens door de deur van het leven weer terugkeert naar het ongekende land verder dan de dood, daar waar zijn oorsprong lag en vanwaar we zijn gekomen. Aan ieder mens de keuze hoe vaak we geboren willen worden! Gaan we voor de volheid van ons leven met alle pijn en het niet oplosbare van ons leven omdat we niet anders kunnen, dan worden we wie we ten diepste bedoeld zijn.

De reis van de held

1. Het sein van vertrek.Het is gekomen als je merkt dat alles niet meer zo vanzelfsprekend is als voorheen. Soms ervaar je dat je op bepaalde punten van je leven niet verder kunt. Vragen beginnen zich op te dringen die je tot dan toe nog kon afhouden. Je gaat jezelf gadeslaan. Je vraagt je af waar je nu staat. Tot waar ben ik gekomen? Je moet terug naar huis en je moet vertrekken. Je zoekt naar de mogelijkheid om alles achter te laten en te gaan. Je levensopdracht wordt opeens zo dringend: belangrijker dan al het andere. Gelukkig ben je als je die vraag hoort en je klaarmaakt voor vertrek.
2. De roep. De bijbel, ( O.T.) verhaalt er over in het boek Jona. Jona heeft een opdracht gekregen. Hij wil niet en vlucht. Hij komt in de buik van de walvis terecht. Vaak betaal je het negeren van de roep met je innerlijk en / of lichamelijk niet welbevinden. Je mist de tekens en verdwaalt. En als je niet op weg gaat, weet je als je eerlijk blijft luisteren dat je een stuk leven laat liggen. Het is echter nooit te laat om het als noch op te pakken.
3. De onderwereld: het rijk van je schaduw. Zoveel is niet meer. Heel nieuwe aspecten van je gevoelsleven laten zich kennen. Je kunt er zo door overspoeld worden dat je niet meer helder ziet, denkt, voelt. Oude wonden breken open. Soms kunnen mensen de stroom van tranen niet meer onderdrukken. Depressie en duisternis komen op; dieper dan treurigheid. De reis van de ziel voert nu door moeras of donker woud. Je voelt dat je verdwaalt en je komt allerlei monsters tegen. Je leven lijkt één grote ontgoocheling. Schaamte over zaken in je leven dringt zich op. Er is geen weg meer terug. Je moet met het onbewuste aan de slag.
4. De ervaring van het Allerheiligste: de ziel wordt helder.Nu begin ik mijn werkelijke wezen te ervaren. Er komt een nieuwe voeling met de weg die de ziel gaat. Alleen de ziel kent de verbinding met de werkelijkheid, met het Goddelijke. Ik ben die ik ben ( zelf identiteit) en ik ben een beeld van het Goddelijke. Ik ben een spiritueel wezen. Ik zie hoe alles met alles verbonden is. Dat besef van eenheid wordt in de mystiek illuminatie ( verlichting) genoemd. Het hart opent zich  nu. Ik ga waarlijk liefhebben want ik Zie de ander. Ik ben niet meer eindeloos op zoek naar de liefde van de ander. Het hart heeft rust gevonden. Dat is echter ook een punt vol gevaren. Je kunt verslaafd raken aan topervaringen. Goddelijke ervaringen bewaar je stil in je hart. Het gaat niet om ervaringen die je hebt gehad. Wat belangrijk is waartoe de ervaringen je aanzetten. De groei ligt in het liefhebben van wat er op je pad komt en onderweg blijven.
5. De terugkeer naar het alledaagse. “Wat doe je na de verlichting”, vroeg eens een leerling aan de meester. Het antwoord was houthakken en water halen. Doen wat je te doen hebt. In het alledaagse ligt de groeiweg.

Deze vijf fases doorlopen we meerdere keren in ons leven! We zullen het ervaren. De held die thuis is gekomen zal steeds opnieuw weer vertrekken.

Misschien voor het eerst in mijn leven

nam ik de lamp en liet mijn dagelijkse reilen en zeilen

en relaties waar alles duidelijk en overzichtelijk was

achter me en ging binnen in mijn diepere zelf

en ik daalde af naar de diepte waar ik vermoed dat de bron ligt van mijn kracht

maar naarmate ik dieper en dieper verwijderd raakte van gewone zekerheden

waarmee mijn sociale leven als het ware wordt doorlicht

werd ik me bewust dat ik als het ware

het contact met dit stuk van mezelf verloor.

Bij iedere stap van de afdaling ontdekte ik een nieuw iemand in mezelf

die ik niet langer meer bij naam kende

en die me ook niet meer gehoorzaamde.

En toen ik de zoektocht moest stoppen

omdat het pad onder mijn voeten gewoon ophield

zag ik een bodemloze diepte voor mij.

En daaruit verrees niet wetend van waar

de stroom die ik mijn leven durf noemen.

Pierre Teilhard de Chardin

Elly Verrijt, 2017

Hoe worden we een kosmische – Aardemens? Door de weg van verbonden-heid te zoeken en steeds in verbinding met de Aarde, kosmos te leven. Om te groeien op onze spirituele weg en ons bewustzijn steeds groter te maken, moeten we niet alleen in onszelf kijken, maar overal om ons heen. De grote hemel boven je, weten wat er leeft in de grond onder je voeten en in het landschap waarin je je beweegt. Door de natuur en de over de Aarde gaan in het bewustzijn dat heel de natuur ons ziet, aankijkt en naar ons uitreikt in verlangen naar communicatie. Bewust worden dat alles een stem heeft en spreekt.

We horen het met ons lichaam dat alles waarneemt: in alles we voelen en wat onze zintuigen waarnemen. Onze ziel verstaat. Het is in onze ziel dat we ons verbinden met het Ene, ongedeelde leven. Het grote Geheim dat alles doordringt. Alles is vol van het Ene, ongedeelde leven, dat alle ruimte, alle tijd verbindt. We mogen het ervaren; in het grassprietje en de bloem, in de kraai en het stille land om ons heen, in het ruisen van de bomen en de warmte van de zon. We hebben het mogen ervaren in de wondere samenhang van alle dingen; in de processen van de Aarde en de kosmos. We raken aan het geheim van hoe alles bedoeld is, van den Beginne. In ieder van ons leeft de Aarde-mens, de Aarde -heler. Hij staat in ons op en zegt: Ik ken je, ben met je vertrouwd”.We zijn er mee verbonden.

In ons leeft de mens van alle tijden die geleidelijk leerde hoe zich in natuur, in de Aardegemeenschap te bewegen. Die mens met een Ziel van de Aarde en de Kosmos, wil in ons opnieuw ontwaken. Als dat zielestuk in ons wakker wordt, komen we uit bij diepe herinneringen en bij puur Wijsheid. Aardewijsheid, kosmische wijsheid.

Onze ziel kan niet gescheiden worden van het leven van kosmos en Aarde en waar dat gebeurde is een hoge prijs betaald; voor eigen leven en welzijn en voor het leven en welzijn van de Aarde, want die twee zijn onlosmakelijk verbonden. In ons sluimeren nog veel meer herinneringen en wijsheid en soms voelen en vermoeden we dit . Het is de sjamaan in ons, de Aardeheler, de kosmosmens ( Hildegard van Bingen). Deze mens in ons herinnert de vele wijze lessen van onze voorouders, die dichter bij de Aarde en in de natuur leefden. Het is belangrijk voor ons eigen leven en voor het welzijn van de Aarde dat deze mens in ons tot leven komt en de oude lessen kan vertalen naar onze tijd toe. De Aarde heeft ons zo nodig, om te herstellen van al wat er met haar gebeurt nu. We zijn allemaal geboren met een TWEEDE NATUUR: WIJ WETEN maar we zijn het vergeten. Dit weer herinneren is een lange weg van  aandacht. Het is een deel van onszelf dat zich wil ontvouwen; en dit deel van onszelf is zo nodig voor de heling van de Aarde en haar leven. Om te voorkomen dat nog meer schade wordt toegebracht aan de Aarde en haar leven.

Zo kunnen we spreken van ONZE ECOLOGISCHE ROEPING. Het is  de unieke rol die ieder van ons heeft temidden van alle leven. Het is een heel intieme plaats, iets wat is tussen jou en Moeder Aarde, de Kosmos en de Bron van dit alles. Het is onze roeping verstaan om met ons leven,  alle leven te koesteren en te eerbiedigen. Een stem te zijn voor het leven van de Aardegemeenschap. Het is weten, dat jij in alle uniekheid en met je eigen gaven op geheel eigen wijze je plaats hebt ingenomen te midden van alle leven. Het is de natuur die ons zal laten zien, dat we deel zijn van de veel grotere dan mensenwereld, en van alles wat zichtbaar en tastbaar is. Dat we verweven zijn met de Onzichtbare wereld die dit alles heeft voortgebracht en op geheimvolle wijze leidt en in stand houdt. We komen onze ecologische roeping op het spoor, als we ons oerverlangen naar verbondenheid gewaarworden en alle ruimte geven. Dan is heling van de Aarde en het koesteren van haar leven zo eenvoudig en zo nabij. Zelfs al heb je maar een balkon; je doet mee met het grootste werk van alle tijden! Het is in de kern het koesteren van schoonheid en de schittering in alles. Dan gaan we echt zorg dragen voor het leven, moeiteloos en met grote vreugde en passie. Wie zorgt voor de Aarde en haar leven, naar eigen maat en mogelijkheden, kan met opgeheven hoofd door de wereld gaan en zich een waardige zoon of dochter van de Aarde weten. Zo scheppen we toekomst voor het leven van de Aarde!

Meditatie

• Ga naar die plek, waar je weet dat Moeder Aarde je verwacht.
• De natuur is trouw, zij wacht op je.
• Zeg heel stil in jezelf je naam hardop..fluister je Aarde-naam, de naam zoals je gekend bent door Moeder Aarde,  naar alle levende wezens. Laat je diepe verlangen en aspiraties meeklinken en maak je bekend als iemand die van de Aarde is; verbonden…
• Van nu af zul je gekend worden, waar je ook gaat.
• Wees bewust dat alles om je heen spreekt en een stem heeft…je wordt toegesproken, luister en ontvang..Voel het in je lichaam, in je hart, hoe diep je één kunt zijn met alles en al bent. Luister naar alle stemmen, geluiden, je bent het zelf..
• De Kosmos en de Aarde zijn heilig; hoe je er ook naar kijkt. Vanuit een menselijke of Goddelijke dimensie. Als je dit toestaat ben je er deel van.

In deze zomermaanden zijn we mogelijk meer dan ooit buiten en op of in het land. Wandelend, fietsend, met de grond onder onze voeten bewegen we ons langs de rijpende oogsten op de velden. De eerste vruchten zijn al geoogst en weer heeft het land alles gegeven wat er is. Ondanks of dankzij de vele regen, het koele weer en andere omstandigheden. We denken er meestal niet bij na, want de schappen in de winkels zijn altijd gevuld. Ook als de oogsten tegenvallen. Er is voedsel voor de tijden dat er er niets te halen valt van de velden. Dat is op andere plaatsen in de wereld wel vaak heel anders.  Dit keer gedachten en inspiraties om onze verbinding met grond en land te verdiepen.

• “De grond en de ziel komen voort uit hetzelfde geheim. Waar de grond geweld wordt aangedaan verkommert de ziel en lijdt de gemeenschap.
• Wie zorgt voor de grond en het leven dat de aarde draagt, wordt teruggeleid naar de tederheid van eigen ziel en weet zich gedragen en gekoesterd.
• Ga  teder om met het land. Het is je geboorteplaats en je rustplaats voor altijd”.                 (Indianen wijsheid)                       

Ik wil mijn boerenhart laten spreken en de wijsheid over de verbinding met het land met u delen. Ik heb veel geleerd  van de Aarde – Oudsten. En van hen die het geheim van de verbinding met de grond en de zegen van het landleven aan mij hebben doorgegeven: mijn ouders en vorige generaties van mijn boerenfamilie die zwoegden op zand – en veengrond van Brabant. Hun zweet zit in mijn genen. Maar ook van de boeren die ik op andere plaatsen in de wereld ontmoette en zij die hun wijsheid over hun verbinding met het land met mij hebben gedeeld.

Geen uitgewogen verhandeling, maar vooral inspiratie. Geen relaas met vele verontrustende data over wat er wereldwijd met de “teeltaarde” (de dunne laag grond waarin de planten groeien) gebeurt en oprukkende industrie die steeds meer grond opslokt. En de grond nodig voor de behuizing van de nog altijd snel groeiende wereldbevolking. Ook niet over vervuiling en uitputting, over het nog steeds ontbreken van een landethiek waarin we met elkaar het gebruik van en de omgang met de grond regelen.  Maar over de verbinding van grond, ziel en gemeenschap, als heilige drie-eenheid. Als bron van diepe vervulling en kracht. Dit is de fundatie voor een andere drie-eenheid, n.l. die van lichaam, verstand en geest.

Overal en in alle tijden waren er plaatsen die mensen als heilig beschouwden. Lang voordat er tempels en kerken werden gebouwd die deze plaatsen markeerden, was het land waarop je leefde een heilige plaats. De grond als de grote baarmoeder waarin jaarlijks het zaad werd gelegd en wanneer dan de oogst werd gevierd, omdat de voortgang van de soort weer voor een winter lang veilig was gesteld. Vruchtbaarheid van het land en vruchtbaarheid van de moederschoot waren één. Heilige plaatsen waren vaak ook wildernisplaatsen; daar waar de mens nog niet had ingegrepen, waar dieren vrijuit konden leven en de natuur haar ware aard in diversiteit ten toon kon spreiden.  Iemand gaf eens een definitie over wat wildernis is: het is een plaats waar mensen van nu kunnen voelen wat onze voorouders in hun vlees en bloed wisten over de aarde en hoe haar in harmonie te bewonen. Ik vrees dat velen van ons nooit een dergelijke plaats zullen kennen.Wildernis staat immers lijnrecht tegenover vooruitgang: de z.g. onherbergzaamheid heeft al lang plaats moeten maken voor comfort en gecultiveerdheid als tekens van vooruitgang.

Omwille van deze vooruitgang wordt het land al generaties lang verlaten: een wereldwijde beweging is het geworden. Vaak uit bittere noodzaak van honger en armoede. De cultuur van verbondenheid met het land en de seizoenen, wordt verruild voor de stad en haar moderniteit maar ook haar ontreddering. Het is ironisch dat het land bewerken en het zorgen voor ons voedsel, water en welzijn vaak tot een armoedig bestaan leidt. De boer die honger heeft op eigen grond. Het suïcide-percentage onder boeren wereldwijd is dan ook erg hoog. Niet alleen in de armere landen in het zuiden van onze wereld, maar ook hier in Europa en N.-Amerika. Het voert in het kader van deze blog  te ver om uitgebreid in te gaan om het gebrek aan rechtvaardigheid tegenover hen die het land bewerken en in stand houden. De noeste arbeid van de boer met zijn verfijnde kennis over wat er nodig is voor de voedselproductie, wordt wereldwijd niet betaald. Wat daaraan ten grondslag ligt, is meer dan een reflectie waard.

Wie meer wil weten over de achtergronden van armoede in de landbouw, vooral in Europa: www.wervel.be. Een heel informatieve website over verantwoorde en rechtvaardige landbouw. Over wat er met de voedselproductie gebeurt wereldwijd.

Wat zal er in de wereld kunnen veranderen als de verbinding tussen land, ziel en gemeenschap weer wordt herkend en hersteld? Wat als de mensen weer begrijpen dat er geen welzijn is voor de ziel en de gemeenschap als de grond verkommert en vaak onherstelbaar verwoest is?

Het begint allemaal met een nieuwe intimiteit met het land. De grond waar je bent geboren, die je heeft voortgebracht. De Aboriginals groeten een vreemde met de vraag: “ waar is het land dat je beenderen vormde, van welk water en welke grond kom je?” Hoe zou u die vraag beantwoorden? U voelt het al; het is meer dan een nostalgisch stil staan bij geboortegrond. Het is je ziel kennen vanuit deze plek en het landschap dat je vormde.

De grond die ons voortbracht en het landschap waarin we opgroeide heeft onze ziel gevormd en bepaalt de eigenheid van een streek, nog voor cultuur als verworvenheid van mensen. Dit gaat er aan vooraf.  Als de grond onder je voeten een oneindige sneeuwvlakte is,  of als je met je voeten in het woestijnzand je sporen nalaat of in de modder de rijst plant; het leven zal er heel anders uitzien.

Wie de geschiedenis leest met “groene ogen” zal ontdekken hoe hele culturen verdwenen door de uitputting en verkeerd gebruik van het land.Hoe waar blijken hier weer de woorden van Thomas Berry: “ de Aarde is primair en de mens en alle leven zijn daarvan afgeleid”

Het land bewaren begint bij liefde voor het land. Wat je lief hebt, daar gaat je zorg naar uit. In de “Sand County Almanac”, een klassiek werk van Aldo Leopold de pionier onder de huidige ecologen en natuurbeschermers, lezen we enkele prachtige zinnen over land. Hij zegt dat natuurbehoud in wezen de toestand is van harmonie tussen de mensen en het land. Die harmonie gaan voelen in je eigen leven; dan wordt je van veroveraar van de wereld tot lid van de gemeenschap van leven. Stel je eens voor wat er zou gebeuren als alle (project)ontwikkelaars en planners zo zouden omgaan met kostbaar land. Dan wordt het gebruik van land niet langer geleid door puur economisch gewin.  Want land is meer dan de bodem voor ons voedsel: het is een fontein van energie, zegt Aldo Leopold. Deze energie vloeit in de kringloop van bodems, planten en dieren. Vruchtbaarheid is het vermogen van de bodem om energie te ontvangen, op te slaan en los te laten. Industriële landbouw en verkeerd gebruik kunnen diep ingrijpen in deze energiestroom. De mens heeft met het intens gebruik van kunstmest zoveel bodemleven doen verdwijnen en het daarbij onmogelijk gemaakt voor het land om harmonisch te functioneren.

Wie de diepe band aangaat met het land en het land ontmoet in al zijn hoedanigheden zal ervaren dat je van het land kunt houden en het kunt omhelzen met de intensiteit van je grote liefde. Die realiteit verdiept zich meer en meer in wat het land schenkt in alle seizoenen en voeding wordt dan de bezegeling van deze liefde.

Het is de trots van iedere boer en tuinder om de integriteit van het land te bewaren. Dat is meer dan  de juiste samenstelling van (kunst)mest. Hebt u wel eens een boer of tuinder ontmoet die niet uitgesproken raakt over het wonder van bodemleven en het wondere proces van composteren? Grond die ontstaat door de samenwerking van zoveel verschillende vormen van leven en omstandigheden.

Een levende grond, met je ziel bewerkt en bewaakt betekent leven doorgeven aan toekomstige generaties. Het is een roeping, meer dan kennis van landbouw en tuinbouw. Een echte boer en tuinder worden gevormd van generatie op generatie. Het is een manier van leven, een cultuur, meer dan een vak of technisch ondernemer-schap. Waar de zorg van het land niet meer wordt doorgegeven van vader op zoon of dochter, verdwijnt de kunst van land bewerken en bewaren voor altijd. Dat zien we nu massaal gebeuren.

Het is nu aan ieder van ons om door onze nieuwe verbinding met het land waarop we leven, met elke vierkante meter die ons is toevertrouwd, de integriteit van de grond veilig te stellen. Dan hebben we ons gevoegd in de keten van land (be) bouwers en landbewaarders van generaties voor ons! We zijn weer thuis en van (de) Aarde geworden. Welke grond is je toevertrouwd en welk stukje grond mag jij bewaren?

Suggesties voor meditatie

• Waar de omstandigheden het toelaten,  mediteer eens liggend op je rug op de aarde. Stelt u zich voor dat Moeder Aarde u omvat en omarmt, voel hoe u rust in de Aarde.
• 5 miljard jaar geleden werd de Aarde gevormd. De  geschiedenis van de grond; sta er eens bij stil. Hoe de grond waarop we staan gevormd is uit sterrenstof, brokken steen. Hoeveel seizoenen heeft  de grond al mee gemaakt, wat is de geschiedenis van haar formatie? Zie het eerste leven ontstaan in deze grond. Zo maakt u contact met miljarden jaren leven voor ons.
• Zie de generaties voor ons die op deze grond gewoond en gewerkt hebben. De grond in deze hoedanigheid aan ons  hebben doorgegeven. Voel hoe hun liefde en zorg je aanraakt nu. Dank hen voor hun zorg.
• Ga naar het land, ga over het land. Hoe lang is het geleden, dat u grond door uw handen voelde, dat u aarde rook? Voel hoe u verstilt, als de grond met u in dialoog gaat.
• Ga terug naar uw geboortegrond. Wat is er bijzonder aan uw geboortegrond? Wat is zo eigen aan dit plekje Aarde?  Zie hoe u gekend wordt bij naam op deze plek. Uw naam staat er geschreven in de aarde. Hoe is de geschiedenis van uw leven, uw familie verweven met deze plaats? U vindt er een oerlaag in uw eigen ziel.
• Leer het land kennen; haar geheimen, gaven.  Wandel door de velden in elk jaargetijde.  Verbind u met de vruchtbaarheid van het land, met het stil wachten tot het zaad kiemt. Verheugt u met de akkers, weiden, tuinen en alles wat daar leeft om wat er groeit. Het is meer dan eten, het is voedsel voor onze ziel. Verwelkom de oogst!
• Zing over het land waar u thuis bent. Zegen het land en dank!

permacultuur HEAL Villasis Filippijnen

Suggesties voor Ecologisch Leven

• Hebt u de beschikking over land, al is het maar een beperkt stukje grond als tuin, zorg er dan goed voor. Haal de tegels uit de tuin en laat grond vrij ademen.
• Ervaar de vreugde van uw eigen bloemen en groente, kruiden te kweken. Verbinding met de grond aangaan kost tijd. Ga voor de vervulling die de  Aarde u gaat schenken.
• Als u zelf geen groente kunt verbouwen, probeer dan een persoonlijke band op te bouwen met iemand die uw groenten/ fruit wil verbouwen. Maak de afstand tussen verbouwer en afnemer zo klein mogelijk. Koop groenten en andere voedingsmiddelen in een (boerderij )winkel of via een abonnement van een ecologische tuinder(-organisatie).
• Ga de geschiedenis na van de grond waarop u woont. Dit ontzagwekkende verhaal zal u leren hoe u voor deze plek goed kunt zorgen. Vertel het verhaal aan uw kinderen en /of kleinkinderen.
• Verdiep u in de situatie van boeren in uw streek. Hoe zijn ze er aan toe? Ga naar Open Boerderij -dagen als ze er zijn in uw buurt. Laat boer en tuinder aan u hun verhaal vertellen.
• Betaal de arbeid van de boeren en tuinders en klaag niet over de kosten van voedsel.  Proef de liefde waarmee het voedsel is verbouwd, vaak met grote financiële risico’s en onzekerheden.

Bronnen en websites

• A Sand County Almanac;  Aldo Leopold, 1949, New York, Oxford University Press
• Tuinen van Overvloed. F.de Waard. Over Permacultuur in Nederland
• Zie ook op deze website de pagina Links en u vindt er meer informatie over permacultuur.

Eeuwenlang hebben mensen overal in de wereld hun geloof uitgedrukt in een Aarde Moeder; zij die leven voortbrengt, het onderhoudt en die ons liefdevol opneemt aan het eind van onze wegen.

Ze is Gaia: zo noemde de Grieken de Godin van de Aarde. Gaia is de uitdrukking van een ongrijpbaar wezen die alles wat is liefdevol bestuurt en voedt. Daarom ervaren mensen haar als Moeder. Zij komt voort uit het grote duister en de chaos.

Het blijkt dat we als mensheid het doorleefde contact met haar zijn kwijtgeraakt en de gevolgen daarvan zijn tastbaar in de huidige ecologische crisis. Daarom is het belangrijk aandacht te vragen voor de absolute noodzakelijkheid van een hernieuwde relatie met Gaia.

Nu we wereldwijd een nieuwe fase van ecologisch bewustzijn zijn binnengegaan en de kans hebben om onze relatie met Moeder Aarde te helen, neemt zij zelf op wondere wijze daarin de leiding.

Dit keer een indringend verhaal dat daar van getuigt. Het staat model voor wat er in levens van veel mensen gebeurt in onze tijd; het onze niet uitgesloten.

*

Als we zeggen dat ecologisch bewustzijn groeit en ons daarover verheugen, dan beginnen we te ontdekken dat het de Aarde zelf is die ons roept en vraagt om onze relatie met haar radicaal om te keren. Het is geen kwestie van verstandelijke overwegingen en berekening vanwege lijfsbehoud voor ons en de komende generaties van leven.  Het is een relatie met als kern onvoorwaardelijke liefde. En Moeder Aarde leert ons hoe dat kan.

De ervaring van Gaia kan onverwacht en alles overrompelend doorbreken en in die mate dat een leven daardoor voorgoed getransformeerd wordt.  Een spirituele, mystieke doorbraak. Niets is meer hetzelfde en een nieuwe richting wordt ingeslagen.

Als voorbeeld het verhaal van Aldo Leopold, de vader van de Noord – Amerikaanse Ecologische Beweging. ( 1886-1948) Hij was een vakman op het gebied van natuurbehoud en management. Hij ging er van uit dat mensen boven de natuur staan en dat de natuur beheerst moet worden, zodat de mens er maximaal van kan profiteren. Hij onderschreef het besluit van de N. Amerikaanse regering om wolven uit te roeien. Minder wolven betekende immers meer herten voor de jagers en Aldo Leopold was een fervent jager.

Hij vertelt dat hij  op een wildernistocht een groep wolven tegenkwam en in het wilde weg op de wolven begon te schieten. Hij liep de helling af om te zien wat de opbrengst was en zag wat hij nog nooit had gezien. “Het groene vuur doofde uit in de ogen van een stervende wolf. Iets nieuws, iets wat alleen de wolf en de berg wisten: ze toonden hun afkeuring”. Op dat moment heeft Aldo Leopold de absolute eenheid van en met heel het leven als levend systeem ervaren. In en door deze afkeuring”.

Hij beschrijft dit moment als een opening van bewustzijn, intense vreugde en energie. Een echte spirituele en religieuze ervaring. Hij besefte dat hij deel was van Iets dat zoveel groter is dan hij. Er overviel hem een diepe schaamte en verlegenheid.

De bergen, de rivieren, de vogels en de microben zagen wat hij had gedaan en ze keurden zijn gedrag af, zegt hij. De stervende wolf had hem laten zien wie hij was en waar hij was op zijn spirituele weg. Vanaf dat moment begon zijn zoektocht om met heel zijn leven uitdrukking te geven aan dat wat hij gezien en verstaan had.

Moeder Aarde had hem aangeraakt, tot in de kern van zijn Ziel. Van nu af was hij ontwaakt in een ecologische wijze van zien, denken en voelen. Intuïtie werd zijn gids in al wat hij verder ondernam in zijn leven. Aldo Leopold was thuisgekomen. Het was hem overkomen, en zij Gaia, Moeder Aarde had hem thuisgebracht. Hij stierf bij het blussen van een bosbrand.

Zijn visie drukte hij uit in veel geschriften, o.a. de beroemde The Sand County Almanac: een essay over de ethiek van omgang met het land.

*

Dit is één van de verhalen en er zijn er velen. Mensen die op een of andere manier diep worden geraakt door Moeder Aarde. Geen verhalen over wat je moet doen om de Aarde redden, hoe in te grijpen bij de alarmerende veranderingen die zich voltrekken in het leven van de Aarde. Daarmee ontken ik niet de waarachtigheid van gerichte acties vanuit een diep begaan zijn met alle leven van nu en de toekomst.

Het is nog een veel directer gebeuren en zo intiem en persoonlijk dat je er nauwelijks iets over kunt delen. Vaak zijn er tranen en het gevoel van een thuiskomen en  een veiligheid die zo helend en grondend is. De bron van een enorme kracht en van zachtheid tegelijk. Voortaan ga je “licht”over de Aarde, is iedere stap een stap naar vrede en heling en ieder aanraken een aangeraakt worden in tederheid. Gaia heeft je in haar armen gesloten. Het initiatief is van haar kant; zij roept, dringt aan, wacht op onze thuiskomst….

De ervaring van Gaia is primair geworden en al wat  we te doen hebben voor het behoud van de Aarde, is secundair, vloeit voort uit die liefde tussen haar en de mens. Zonder die diep doorleefde en doorvoelde liefde – relatie met Moeder Aarde, brandt een mens op in moedeloosheid, angst voor eigen overleven en verdriet om wat al verloren is gegaan.

Ik hoor Moeder Aarde zeggen, dat het vanaf nu om de verbondenheid- in -liefde gaat. Wie zo naar de Aarde kan kijken, verliest “gewichtigheid”, ja letterlijk zwaarte. Je zult nog steeds ervaren dat we leven in kritieke tijden, maar je mag rusten in het Onverstoorbare Leven van Moeder Aarde zelf.

verder lezen: Animate Earth,  Stephan Harding ISBN 1-903998-75-1 of de pas verschenen DVD Animate Earth van de Gaia Foundation. Verkrijgbaar via GreenSpirit  email greenspiritbooks@binternet.com

Aardewijsheid; je afstemmen op de wijze (van de) Aarde

“Aardewijsheid wat is dat, en hoe kan ik meer leven in verbondenheid met de Aarde”  vroeg iemand.

 “We zijn het kwijt, die stille verwondering die voorvloeit uit het in verbinding zijn met de vele dingen en wezens die ons voortdurend omringen. Of we gaan het zien, of we blijven door het leven gaan zonder die gevoelsmatige verbinding en ervaren ons bestaan als zinloos en leeg”.                                                                                         D. Abram

Aardewijsheid is een reis naar de wijsheid die diep in onszelf verborgen is. We zouden ons kunnen afvragen hoeveel van onze meningen, uitgangs-punten, aannames echt van onszelf zijn en wanneer we voor het laatst hebben geput uit de ongeschreven wijsheid van ons hart.

De wijsheid van ons hart is Aardewijsheid: ze is verbonden met dezelfde Bron als waaruit alle levensprocessen van de Aarde,  alle levende wezens van alle tijden putten. Het heeft te maken met de wijsheid van het steeds nieuw verschijnende Leven zelf. Deze wijsheid ligt opgeslagen in het celgeheugen van ons lichaam.

De wijsheid van ons hart is niet iets dat we van buitenaf moeten vergaren. Wijsheid die van buitenaf komt, kan ons enkel iets aandragen als ze valt in de bodem van ons innerlijk weten en zich ermee verbindt en geassimileerd wordt.

Onze innerlijke wijsheid is de levende aanwezigheid van onze voorouders: generaties voor ons die hebben geleefd in een innige verbondenheid met de Aarde, de seizoenen met hun schoonheid en overvloed, de dreiging van winden, water en zon. Kortom hun ervaring van hoe ze konden overleven op de Aarde en in harmonie met al haar leven.

In onze tijd, nu we dag in dag uit worden geconfronteerd met natuur-rampen, dreiging van allerlei nieuwe ziekten, vervuiling van leefmilieu en de uitputting van zoveel natuurlijke rijkdommen is het levensnoodzakelijk dat we op zoek gaan naar de wijsheid die ons richting kan geven. De Aarde en het voortbestaan van alle leven vraagt om de verbinding met de bronnen van wijsheid diep in ons.

Aardewijsheid is het meest NATUUR -lijke in ons. Laten we luisteren naar die wijsheid, ze aan het licht brengen, ze laten stromen. Opnieuw gaan leren van de processen van de Aarde en haar leven, ons verbinden met de heilige kring van het jaar.

Meditatie over Aardewijsheid

• Heel de natuur om ons heen is een spiegel waarin we onze afgescheidenheid van de natuur,  Moeder Aarde kunnen zien. Kijkend in de spiegel van een heldere beek, of de ruimte van de heldere avondhemel of een zonsopgang, weten we weer dat we één zijn met alle leven.
• We zijn vergeten dat we kunnen waarnemen, voelen en denken, vanuit en afstemmend op de Eenheid van alle Leven. Er is geen wereld buiten ons en een wereld binnen ons…er is maar één groot Mysterie waarin we ademen en bewegen.
• Durf te kijken naar het de afgescheidenheid die  ons leven is binnen geslopen. Er is veel meer gelijkheid dan verschil met alles om ons heen. Hoe lijk ik op een boom, een wolk, een bloem, mijn  kind, de buurman uit een ver land? Wat verbindt ons…
• Luister naar je hartslag, maak er verbinding mee. Ervaar je ademhaling, in en uit, maak er verbinding mee. Luister naar de vogel in de bloesemboom, maak er verbinding mee.
• Op de grens van de wereld die ik ervaar om me heen en het weten van een Onzichtbare wereld, daar vind ik het geheim van mijn Leven.. Mijn verbondenheid met de Bron waaruit alles voortdurend voortkomt.